SEN

ve gözlerin gelir aklıma
ve sözlerin
gidişin gitmiyor gözümün önünden
ve izleri derin
ilk değilsin bu senin de bildiğin
ve yine biliyorsun
sen son sevdiğim
şimdi uzaklardasın
ben çamlar arasında bir hastane odasında
ciğerimde bir ince hastalık
içimde kapanmak bilmeyen bir yara
ve sanki elimde inadına bir sigara
biliyorum dönmeyeceksin
hatta arkana bile bakmazsın
gün gelir belki bir yuva kurarsın
oğlun olsa benim adımı koyar mısın
gittin
dağ gibi sevdamı devirip ardında
gittin
allahaısmarladık bile demedin
sazlar çalınır çamlıcanın bahçelerinde
o şarkıyı bir daha hiç söylemedim
şimdi elimde bir bardak çay
ve dudağımda buruk bir tebessüm
kendi kendimi üzmemeye söz verdim
ve ben seni hayatımın bir musalla taşına

 en yakın yerinde sevdim
ısrar etmedin kendine beni sev diye
beyaz bulutlar gibi sırtını rüzgarlara verip gittin
bense durdum ve bekledim
ve ben seni hayatımın bir musalla taşına

en yakın yerinde sevdim

özlem sözleri

seni düşünür, seni özlerim, sevgilerin özlemlerin derinliğinde.

beklemek güzeldir sevgilim, dönecekse eğer beklenen, özlemek güzeldir sevgilim, özlüyorsa eğer özlenen.

elleri cebinde, yalnız dolaşan hayata küsmüş, hali perişan. bir liseli görürsen beni hatırla.

bir buruk duygu yüklenirse yüreğine gözlerin zaman zaman takılırsa uzaklara kulakların zamansız deli gibi çınlarsa bil ki bir yerlerde özlenmişsindir.

sensiz hayat yerin dibine batsın sensiz açan güller sararsın solsun sensiz bu dünyamı kıyamet yaksın sensiz bu can bu beden ne yapsın.

seni seviyorum diyorsun cehenneme iki bilet aldım benimle geliyor musun.

seni ilgilendiren çiçeğiymiş aşkın, kalbine dikeni batınca umarsızca kaçtın.

midemin acısı nasırımın acısı yenilgi acısı ama hepsinden beteri ayrılık acısı.

kuşları kıskanıyorum gemileri de hatta bulutları bile kıskanıyorum benden uzaklarda seni görebiliyorlar diye.

öyle senden çok uzaklarda değilim görmesini bilen gözlerin bakışındayım. belki sana senden daha yakın bir yerde, çarpan kalbinin her atışındayım.

bir de beni düşün düşünde yokluğunda nasıl da haziran bulutuyum, söğüt dalıyım. akan, akmayan suyum, sensizliği

rüzgarın kemanını çaldığı, yağmur damlalarının pencerene vurduğu bir gecede, yatağına uzanıp hayalini kurduğun ve keşke dediğin tüm güzellikler senin olsun sevgilim seni özledim.

uzun bir yol var aramızda bir ucunda sen bir ucunda ben bir ateş yanıyor bağrımda ateşi sen dumanı ben.

Çocukluktan başlayarak kalp, ruh ve beyin topraklarımıza sayısız duygu, düşünce ve latife tohumları ekilir. Tohumun karakteri ve kalitesi neyse elde edilecekler de o kadardır. İşi baştan ciddi tutmak gerekir. Bir dünya toprağına tohum ekerken ne kadar hassas davranırız; toprağın sürülmesi, ıslah edilmesi, tohum seçimi, gübreleme, sulama, sonraki aşamalarda itinalı bakım… Kişilik toprağımız, dünya toprağından daha hassas bir bakıma muhtaçtır. Dünya toprağına kök salmış bir dikeni, zakkumu, ayrık otunu kökünden söküp ondan kurtulmak kolaydır; ama kişilik toprağında uç vermiş duygular, düşünceler kolay kolay sökülüp atılamaz.

Sana, kuru ağaçtan beter kötü duyguların için ayıplama gelirse, yerinde bil ve ayıplayanlara teşekkür et. Bu duygularını budamanın en önemli gerekçesi bunların “kötü” olmasıdır. Ayıplama sana değil, sendeki kötü duygularadır.

Ama nedense her ikazda gururun, “Bu bana nasıl yapılabilir?” Bahanesiyle ayaklanmıştır. Haksız olduğunu ne kadar erken öğrensen o kadar iyi olur. Şikâyet edip başkalarını suçlayacağına kökü kuruyası kötü duygularını bir an önce yok et de yerine gönüllere huzur verecek güzel huylar edin. Altın madenini nerede görseler hemen alır işler ve en seçkin süs eşyası yaparlar. Sonra da kulağa, boyuna, kola, parmağa takarlar ki bu eşsiz güzelliği herkes görsün.

Paslı demiri kim ne yapsın! Paslı demir, onu fırlatıp atan adama: “Beni neden atıyorsun?” diye şikâyet edebilir mi? Şunu derler paslı demire: “Sus ey suratsız, değersizliğin, paslı oluşun atılman için yetmiyor mu? Altın gibi değerli ol, par par parla, seni başlara taç yapalım.”

Tez davran da duygularını, düşüncelerini el üstünde tutulan madenler gibi kıymetlendir, parlat, ki onları fırlatıp atacak bir bahane kalmasın!

İtibarı, içinde yaşadığın ortam belirler
karekteri,inandiğin doğrular... 

İtibar, sandığın şeydir; 

karakter olduğun şey...

İtibar fotoğraftır;
karekter ise yüz..

İtibar dışardan gelir;

karakter içerden..

İtibar, yeni bir topluluğa girdiğinde sahip olduğundur;
 karekter giderken elinde olan.. 

İtibarın bir anda olur;

karakterin , ömür boyunca..

İtibarın bir saatte öğrenilir;
karekterin bir yılda açığa çıkmaz..  

İtibar mantar gibi büyür;

karakter sonsuza kadar sürer .

İtibar zengin veya fakir yapar;
karekterse mutlu yada mutsuz..  

İtibar insanların mezar taşına kazıdıklarıdır;

karakter meleklerin ALLAH huzurunda senin için söyledikleri..

Tşk.ederim sevgiyle kalın...

İmanı olmayanın hayrı

 

Cüneyd-i Bağdadî (k.s.) bir kış gününde bir mecûsînin kuşlara yem dağıttığını görür ve aralarında şöyle bir konuşma geçer:

- Sen hayır yapıyorum diye kendini boşuna aldatıyorsun. Allah evvelâ îmanı farz kılmış, geri kalan hayır-hasenatı ondan sonra emretmiştir. İman etmedikçe senin bu yaptığın iyilik Allah indinde makbule geçmez
- Ben de biliyorum kabul olunmıyacağını. Fakat Allah bu yaptığımı görmez, bilmez mi? dedi.
- Elbette görür ve bilir.
- Öyleyse o da bana yeter, der ve bildiğine devam eder.

Aradan zaman geçer. Cüneyd-i Bağdadî Hazretler bir hac mevsiminde Mescid-i Haram'ı tavaf ederken bir adamın ellerini açmış Allaha yalvarmakta olduğunu, hatta gözlerinden sel gibi yaşlar akıttığını görür. İyice dikkat eder, o zatın karlı bir havada kuşlara yem veren mecûsî olduğunu anlar. Tavaftan sonra yanına yaklaşıp hemen kollarından yakalar. Mecûsîde onu tanır ve şçyle der:
- İşte Allah gördü ve bildi, deyip kelime-i şehadet getirip ruhunu oracıkta teslim eder.

O anda Cüneyd-i Bağdadî (k.s.) Allah tarafından şöyle hitap olunur:
- Ya Cüneyd! Sen Beytimi arzu ederek geldin ona kavuştun. O ise beni arzu ederek geldi bana kavuştu.

Bir mecûsînin bile mubarek bir ayda Allah rızası için hayırda bulunması nelere vesile oluyor ....
Allah cümlemizin sonunu hayreyleye!..